Jak pracujemy?

Obu nam jest bliskie podejście humanistyczne, a to, co jest w nim kluczowe, to tworzenie bezpiecznych warunków do pracy. Dbamy o to, by każda osoba uczestnicząca czuła się bezpiecznie (niezależnie od płci, wyznania, poglądów). Zależy nam na tym, by każdy mógł pracować na takim poziomie, na jaki czuje, że jest gotowy – coś Ci nie podpasuje, okej możesz pobyć obserwatorem. Swoboda i komfort wzajemnego bycia są niezbędne, by móc się otwierać na różne przeżycia – możesz się więc spodziewać, że dołożymy wszelkich starań, żeby taką atmosferę dla Ciebie stworzyć.

W trakcie warsztatu będziemy korzystać z narzędzi i technik doświadczeniowych. 

Będą ćwiczenia: 

• kreatywne z obszaru arteterapii
• obejmujące pracę z ciałem
• wyobrażeniowe
• skupiające uwagę na przeżywaniu

Jakich form możesz się spodziewać – przykłady z własnego i nie tylko własnego doświadczenia:

 W szkole psychoterapii mieliśmy zajęcia z focusingu (taka metoda terapeutyczna pracy z ciałem). Często jest prowadzona poprzez technikę ćwiczeń prowadzonych – czy wyobrażeniowych (w stanie relaksacji podąża się za instrukcjami osoby prowadzącej). Jedni w trakcie czują więcej, inni mniej. To nigdy nie jest tak, że wszyscy czujemy tak samo – zresztą jak skoro każdy z nas jest inny i ma różne doświadczenia. Pierwszy raz jest dość dziwaczny, bo zaczynasz coś czuć i masz poczucie, że to w sumie niemożliwe, że to absurdalnie wygląda (tak, jest to praca, do której potrzeba pewnej dozy otwartości). Ja pierwszym co poczułam, były dłonie. Chyba oczekiwałam czegoś innego i nawet czekałam, aż wyłoni się coś innego, ale się nie wyłaniało. Czułam zimno, ciężkość, jakby były ołowiane, a później czułam nieudolne próby zaciśnięcia się w piąstki. To było dokładnie tak dziwne jak to brzmi… Po omawialiśmy na forum nasze doświadczenia i okazało się, że choć dziwaczne, dla mojej osoby miało to ogromny sens. W skróconej formie, by zachować dla siebie główne elementy tego osobistego doświadczenia, mogę podzielić się z Tobą tym, że było to o utniętej i wielokrotnie niezrealizowanej potrzebie obrony siebie.

Jest też inne zadanie, ćwiczenie, które było już nieraz elementem prac warsztatowych, : zadanie z lustrem. Nie ma tam skomplikowanej instrukcji, za to jest często ogromnie poruszające wewnętrznie doświadczenie, różne stany się ma w trakcie, różne emocje przechodzą przez osoby, które się decydują je zrobić, gdyby spróbować oddać w słowach jakie to było przeżycie, brzmiałoby to mniej więcej tak:

– pierwszy raz naprawdę zobaczyłam siebie,

– to była najdziwniejsza rzecz w życiu jaką przeżyłam, ale jak o tym myślę czuję takie ciepło w sercu.